W ciagłym ruchu

fragment z: "Współczesne trendy w eksperymentalnym filmie i wideo w Niemczech [1994 - 2004]"

Jochen Coldewey

Filmy i prace wideo w cyklu Ständig in Bewegung zostały zestawione w celu przedstawienia możliwie najbardziej reprezentatywnego przekroju rozwoju niemieckiego filmu eksperymentalnego w ciągu ostatnich dziesięciu lat, jak i jego współczesnych trendów.

Włączone zostały tutaj nie tylko wybitne, złożone pod względem zawartości i warstwy estetycznej dzieła ale też prace skupiające się na eksperymentowaniu z wieloma technikami, na umiejętnościach i rozwoju indywidualnych stylów artystycznych.

Zaprezentowany program filmów i wideo stanowi kontynuację serii wydawniczej ukazującej wcześniejsze filmy, przygotowanej przez Goethe-Institut, dokumentującej rozwój awangardowej i eksperymentalnej kinematografii w Niemczech od lat 20-tych do połowy lat 90-tych.

Od samych początków kinematografii, historia filmu eksperymentalnego ewoluowała w stronę osobnego rozdziału w historii kina. Dzieła kina eksperymentalnego miały miały jednakże znaczący wkład w rozwój filmu jako autonomicznej formy sztuki, języka filmu oraz filmowej estetyki. Eksperymentalna natura tego formalnego i, od strony zawartości i estetyki, bardzo heterogenicznego gatunku charakteryzuje się między innymi tym, że w większości filmy te były i są tworzone niezależnie od komercyjnych struktur przemysłu kinematograficznego, jako wolne, niezależne pod względem artystycznym i bardzo osobiste dzieła sztuki, a jako zasadę przyjmują formę ekspresji, która stoi w opozycji do mainstreamu. Jest to jeszcze bardziej prawdziwe w wypadku video artu, który od początku przynależał do dziedziny sztuk plastycznych i obejmuje różnorodność powiązań i wewnętrznych relacji z filmem eksperymentalnym.

Scena ta nieustannie się zmienia, z jednej strony zwyczajnie z powodu postępującego rozwoju i większej różnorodności artystycznych podejść do przedmiotu, z drugiej przyczyną są różne cele, scenariusze życia i moralne koncepcje w to zaangażowanych artystów.

Daje się zauważyć, że często dominujący i wzajemny referencyjny związek poszczególnego medium, materiału je konstytuującego, struktur immanentnych dla technologii otaczających je i jego język wizualny, który rozciąga się od lat 70. do 90. został zastąpiony krytycznym podejściem do "zawartości", formy narracyjnej i relacji ze społeczeństwem. Stało się też jasne, że różnorodne relacje między poziomem wizualnym a dźwiękiem są podstawowym problemem twórcy. Media cyfrowe i wspomagane komputerowo środki produkcji i prezentacji wybitnie poszerzyły kreacyjne możliwości artysty. Nacisk kładzie się na "możliwości", ponieważ technologia cyfrowa podkreśla aspekt wytwarzania, prostą modyfikację obrazów w najmniejszym detalu, pikselu. Integracja różnych danych kulturowych, czy jest to muzyka, teksty, fotografie, dźwięk czy filmy, jest właściwością definiującą komputer jako "kulturowy interfejs".

Tłumaczenie: Alicja Grabarczyk


	W ciagłym ruchu fragment z: "Współczesne trendy w eksperymentalnym filmie i wideo w Niemczech [1994 - 2004]" Jochen Coldewey Filmy i prace wideo w cyklu Ständig in Bewegung zostały zestawione w celu przedstawienia możliwie najbardziej reprezentatywnego przekroju rozwoju niemieckiego filmu eksperymentalnego w ciągu ostatnich dziesięciu lat, jak i jego współczesnych trendów. Włączone zostały tutaj nie tylko wybitne, złożone pod względem zawartości i warstwy estetycznej dzieła ale też prace skupiające się na eksperymentowaniu z wieloma technikami, na umiejętnościach i rozwoju indywidualnych stylów artystycznych. Zaprezentowany program filmów i wideo stanowi kontynuację serii wydawniczej ukazującej wcześniejsze filmy, przygotowanej przez Goethe-Institut, dokumentującej rozwój awangardowej i eksperymentalnej kinematografii w Niemczech od lat 20-tych do połowy lat 90-tych. Od samych początków kinematografii, historia filmu eksperymentalnego ewoluowała w stronę osobnego rozdziału w historii kina. Dzieła kina eksperymentalnego miały miały jednakże znaczący wkład w rozwój filmu jako autonomicznej formy sztuki, języka filmu oraz filmowej estetyki. Eksperymentalna natura tego formalnego i, od strony zawartości i estetyki, bardzo heterogenicznego gatunku charakteryzuje się między innymi tym, że w większości filmy te były i są tworzone niezależnie od komercyjnych struktur przemysłu kinematograficznego, jako wolne, niezależne pod względem artystycznym i bardzo osobiste dzieła sztuki, a jako zasadę przyjmują formę ekspresji, która stoi w opozycji do mainstreamu. Jest to jeszcze bardziej prawdziwe w wypadku video artu, który od początku przynależał do dziedziny sztuk plastycznych i obejmuje różnorodność powiązań i wewnętrznych relacji z filmem eksperymentalnym. Scena ta nieustannie się zmienia, z jednej strony zwyczajnie z powodu postępującego rozwoju i większej różnorodności artystycznych podejść do przedmiotu, z drugiej przyczyną są różne cele, scenariusze życia i moralne koncepcje w to zaangażowanych artystów. Daje się zauważyć, że często dominujący i wzajemny referencyjny związek poszczególnego medium, materiału je konstytuującego, struktur immanentnych dla technologii otaczających je i jego język wizualny, który rozciąga się od lat 70. do 90. został zastąpiony krytycznym podejściem do "zawartości", formy narracyjnej i relacji ze społeczeństwem. Stało się też jasne, że różnorodne relacje między poziomem wizualnym a dźwiękiem są podstawowym problemem twórcy. Media cyfrowe i wspomagane komputerowo środki produkcji i prezentacji wybitnie poszerzyły kreacyjne możliwości artysty. Nacisk kładzie się na "możliwości", ponieważ technologia cyfrowa podkreśla aspekt wytwarzania, prostą modyfikację obrazów w najmniejszym detalu, pikselu. Integracja różnych danych kulturowych, czy jest to muzyka, teksty, fotografie, dźwięk czy filmy, jest właściwością definiującą komputer jako "kulturowy interfejs". Tłumaczenie: Alicja Grabarczyk